Οι νεκροί δίχως όνομα

Οι νεκροί δίχως όνομα

Οι νεκροί δίχως όνομα 1024 683 Κώστας Δέρβος

Σαν σήμερα, πριν από επτά χρόνια, ψηφιζόταν από τη Βουλή των Ελλήνων το πρώτο μνημόνιο. Τότε, στην αρχή της εκδήλωσης της κρίσης, δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε το ακριβές μέγεθος αυτού που ερχόταν. Οι περισσότεροι εύλογα εστιάσαμε στο οικονομικό σκέλος, αν δηλαδή επρόκειτο για μια πρόσκαιρη δυσκολία ή για έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Τότε, οι μακροοικονομικές ή μικροοικονομικές αναλύσεις γινόντουσαν κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Αφοσιωθήκαμε, όμως, τόσο πολύ στο οικονομικό σκέλος, που χάσαμε την πραγματική είδηση, τον πιο ηχηρό προάγγελο όσων ερχόντουσαν κατά πάνω μας: Τη δολοφονία τριών νέων ανθρώπων και ενός εμβρύου στην καρδιά της Αθήνας, μετά τη δολοφονική επίθεση με μολότοφ στο κτήριο της Marfin.

Δεν είναι, όμως, μόνο η πράξη καθεαυτή που προκαλεί τρόμο. Είναι όσα συνέβαιναν ταυτόχρονα και όσα ακολούθησαν: Είναι ο όχλος δήθεν διαδηλωτών που κραύγαζε «να καείτε ρε». Είναι οι συναυτουργοί των δολοφόνων που εμπόδισε την Πυροσβεστική να φτάσει.

Είναι όσοι έψαξαν δικαιολογίες για την πυρασφάλεια (λες και το κτήριο πήρε μόνο του φωτιά…), για το γεγονός ότι εκείνη τη μέρα όσοι εργάζονταν ήταν «απεργοσπάστες» (λες και ήταν υποχρεωμένοι να απεργήσουν), για την τάχα δίκαιη αγανάκτηση που απλά υπερέβαλε, ακόμα και τις θεωρίες για εγκάθετους που τάχα ήθελαν να αμαυρώσουν τη μεγαλειώδη διαδήλωση.

Τα χρόνια της κρίσης συνεχίστηκαν, διαβάζοντας για τα θύματα των οικονομικών δολοφόνων, ακούγοντας για τις αυτοκτονίες των μνημονίων, μαθαίνοντας για τους νεκρούς της ΕΡΤ. Ξεχάσαμε, όμως, την Παρασκευή Ζούλια, τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη, την Αγγελική Παπαθανασοπούλου και το τεσσάρων μηνών κυοφορούμενο παιδί της.

Το ημερολόγιο έδειχνε 5 Μαΐου 2010. Εκείνη τη στιγμή που ένα έμβρυο πνιγόταν στην κοιλιά της μητέρας του, τότε ακριβώς γεννιόταν το φαιοκόκκινο μέτωπο των αγανακτισμένων. Εκείνη τη στιγμή που τρεις άνθρωποι έχαναν τη μάχη με τις αναθυμιάσεις, αυτό το φαιοκόκκινο μέτωπο ανάσανε για πρώτη φορά.

Επτά χρόνια μετά, το μέτωπο αυτό απειλεί να πνίξει την πατρίδα μας και τους πολίτες της. Γυρίζοντας επτά χρόνια πίσω, διαπιστώνουμε πικρά ότι η οικονομική κρίση δεν είναι η ασθένεια, αλλά σύμπτωμα μιας βαρύτατα άρρωστης κοινωνίας.

Πλέον οι μάσκες έχουν πέσει: Πίσω από τις ψευδαισθήσεις, τα ηθικά πλεονεκτήματα και τους αντισυστημικούς αυθορμητισμούς έχει εμφανιστεί το τέρας του ολοκληρωτισμού.  Και ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε το τέρας κοιτώντας το στα μάτια. Να διεκδικήσουμε όλα αυτά που κάθε μέρα μας στερεί: Ελευθερία, πρόοδο, αξιοπρέπεια, ζωή.

Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, στην πατρίδα μας, στους δικούς μας ανθρώπους, στους συμπολίτες μας που μπορούμε να διαφωνούμε γιατί μπορούμε να συνυπάρχουμε. Το χρωστάμε, τέλος, στην Παρασκευή Ζούλια, στον Επαμεινώνδα Τσάκαλη, στην Αγγελική Παπαθανασοπούλου και σε ένα παιδί που δεν πρόλαβε να γεννηθεί. Και, όταν νικήσουμε, οφείλουμε να μην ξεχάσουμε ποτέ τα ονόματά τους.

Άρθρο μου στο News247

Το όνομά σου *

Το email σου *

Προτιμήσεις

Όταν επισκέπτεσαι την ιστοσελίδα μου, αποθηκεύονται πληροφορίες (συνήθως cookies) προκειμένου εγώ και η ομάδα μου να βελτιώσουμε την εμπειρία χρήσης της ιστοσελίδας. Εδώ μπορείς να επεξεργαστείς αυτές τις ρυθμίσεις.

Click to enable/disable Google Analytics tracking code.
Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies.